Σάββατο, Ιανουαρίου 13, 2018

Όπως πέφτει ένα φύλλο...





Για να μην κλαίς που χουν οι φίλες σου και συ δεν έχεις...

Σαρκαστικός, εριστικός, μελωδικός, συχνά κιτς, αλλά αυτο το κιτς το "πάρε να'χεις", ευαίσθητος και συνάμα τραχύς, ακραίος που δοκίμαζε μόνιμα τα όρια, και τα ξεπερνούσε, πολλοί τον αγάπησαν και πολλοί δεν τον άντεχαν...

Αν ήταν αρχαίος Έλληνας σίγουρα θα πρωταγωνιστούσε σε κωμωδίες του Αριστοφάνη, αν δεν έγραφε ο ίδιος και καλύτερες... και πιθανώς σαν άλλος Σωκράτης θα αναγκαζόταν να πιει το Κώνειο η στην καλύτερη να εξοστρακιστεί, όταν για πολλοστή φορά θα πατούσε τον "κάλο" κάποιου Αρχαίου "Νταλάρα"...

Τώρα που το σκέφτομαι την συχνή έκφραση "άσε μας ρε Νταλάρα" την χρωστάμε μάλλον σε αυτόν...

Ο Τζίμυς, ο Τζιμάκος, Ο Πανούσης, ειδικά το δεύτερο δεν υπήρχε περίπτωση να το ακούσεις και να μην ξέρεις σε ποιον αναφέρεται..

Τον καθένα μας σίγουρα θα τον άγγιξε με διαφορετικό τρόπο, εμένα που ήμουν στην εφηβεία μου τότε παντως το πρώτο μου άκουσμα του ήταν αυτό




Εξόχως ευαίσθητο και αληθινό, μελωδικά "μινόρε" κι αληθινά λυπητερό, εξέφραζε πλήρως κι από κάθε άπoψη την απελπισία μιας γενιάς... μιας γενιάς που ονειρευόταν άλλα και παράλληλα ένιωθε να σπρώχνεται χωρίς οίκτο σε μια πορεία, όμοια με όλων, σε μια μηχανή του κιμά, που λέγεται "καθώς πρέπει κοινωνία"... μια γενιά που μάλλον όπως και οι προηγούμενες αντιμετώπιζε τις επιταγές των "μανάδων" και των "πατεράδων" της, ως ένα μάτσο συντηρητικές μαλακίες.

Νομίζω μόνο άλλο ένα τραγούδι ξέρω το οποίο να εκφράζει έτσι τον πόνο και την απελπισία αυτής της γενιάς που ήθελε να αντισταθεί αλλά δεν έβρισκε τον τρόπο να το κάνει αποτελεσματικά κι αυτό θα ήταν του Μηλιώκα το "Για το καλό μου"...




Χρόνια αργότερα θα κυκλοφορούσε στο Ιντερνετ εκείνο το γράμμα παραίτησης του Τζιμάκου από την Εθνική Τράπεζα. Προφανώς λοιπόν τα είχε ζήσει όλα αυτά στο πετσί του...σε κάποιο βαθμό.

Το επόμενο μου σταθερό άκουσμα του θα ήταν σε κασσέτα βέβαια το Live στο Κύτταρο η αλλιώς και Hard Core.

Η Σουζάνα, η πουτάνα η ζωή, το σεξ-φαί -σκατά και ύπνος ήταν σκληρές αλήθειες κι ο Τζιμάκος τα λόγια του δεν τα μάσαγε... έλεγε πιστεύω όλα αυτά που οι περισσότεροι μας σκεφτόμασταν, αλλά λίγοι θα τολμούσαν να εκφράσουν... τουλάχιστον έτσι!



Και μετά? "Κάγκελα παντού..." Ενας δίσκος (ακόμη ήταν δίσκοι τότε) που και πάλι θα έπιανε διάφορα θέματα της ελληνικής "πραγματικότητας" και θα τα ξεφτίλιζε όπως, για μένα, τους άξιζε...

Δεκαπέντε χιλιάδες και μία
στραβάδια απολύομαι
τριαντά τρία χρονάκια θητεία
στραβάδια απολύομαι

Όλο εμένανε σηκώνει
να πω μάθημα η δασκάλα
θα τη σφάξω σαν κουνέλι
και θα βγω να παίξω μπάλα

Κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα παντού
και τα μυαλά στα κάγκελα
του αόρατου εχθρού

Βούλγαροι, Βούλγαροι, 
χανούμισσες βαζέλες
όλο το έθνος προσκυνάει
σώβρακα και φανέλες

Είμαστε η αδικημένη
γενιά του εξήντα
δίχως κατοχή και πείνα
χωρίς ρετσίνα

Τα μπούτια σου Μαρία
σκοπιά καψιμί αγγαρεία

Δεκαπέντε χιλιάδες και μία
στραβάδια απολύομαι
τριαντά τρία χρονάκια θητεία
στραβάδια απολύομαι

Μια ζωή παρουσιάστε
σαν εκπαιδευμένος σκύλος
εγώ δε θα πάρω άλλο
φχαριστώ δεν είμαι φίλος

Η ελληνική πραγματικότητα σε  5 στροφες ενα κουπλε κι ενα ρεφραιν...




Δεν θα τον λιβανήσω άλλο... να 'ναι καλά εκεί που πήγε, μαζί με τις άλλες μορφές του ελληνικού ροκ...στη μεργάλη συναυλία στομ ουρανό...

Χέντριξ και Καζαντζίδης 10000 watt να κλάσουνε πατάτες οι μπάτσοι και τα ΜΑΤ...

  

Σάββατο, Ιανουαρίου 06, 2018

Ραδιοφωνικές περιπέτειες...

Πάνε τρεις  μήνες και κάτι που ο Μικρόκοσμος απλώθηκε από το χώρο του γραπτού λόγου και στο χώρο του ραδιοφώνου... δίνοντας μου τη χαρά να επιστρέψω μετά από μια μακρά, ομολογουμένως, απουσία στις αγαπημένες μου μουσικές.

Σε μια από τις πρώτες εκπομπές, άκουγε ένας φίλος και έτυχε να ακούσει κάποια "καινούρια" για αυτόν κομμάτια.  Λέγαμε μετά πόση μουσική είναι εκεί έξω... Δεν ξέρω αν θα μπορουσα να την πω "άπειρη" αν και δεδομενου το γεγονότος ότι οσο να την μετρήσουμε θα έχει δημιουργηθεί και καινούρια ίσως θα είναι πρακτικά άπειρη?  Ενας φίλος μαθηματικός θα μπορουσε να μας επιβεβαιώσει αν η θεωρία μου είναι "σωστή"...



Αλλα ξεφεύγω...ως συνήθως.

Πόση μουσική είναι εκεί έξω? Τόση ώστε αρκετά συχνά να ακούω κάτι καινούριο... όπως κι  ο φίλος ακροατής μου.

Θυμάμαι στην εφηβεία τον φίλο μου το γιάννη ο οποίος είχε δει περισσότερες ταινίες του μουσικού είδους από ότι εγώ... Ταινίες όπως το "Φράουλες και αίμα" , Pink Floyd The Wall, Tommy των Who και άλλες πολλές. Με ρώταγε: "'Εχεις δει αυτο?" "Οχι" εγώ... Α έχεις χάσει 2-3-4-5 χρόνια από τη ζωή σου!! (το ποσό πήγαινε  ανάλογα τη "βαρύτητα" της ταινίας...) Πολύ σύντομα και με ενα πρόχειρο υπολογισμό, φαινόταν πως αν δεν έπρεπε να έχω ήδη πεθάνει, τότε ήταν ζήτημα..ημερών!

Οπότε ξεκίνησα να βλέπω μουσικές ταινίες...

Είχα βέβαια μια φιλική σχέση με το είδος από τα πρώτα μου ακούσματα. Στο σπίτι μας υπήρχε πικάπ, σε όμορφο βερνικωμένο ξύλινο κουτί, και καμιά 100αρια δίσκοι... Ανάμεσα στους οποίους το Sound of Music, γνωστό στην ελλάδα ως "Η Μελωδία της Ευτυχίας..."


Μαζί με αυτό ήταν και ενα αλλο βινύλιο το Soundtrack του The King and I (Ο Βασιλιάς κι εγώ) με την Deborah Kerr και τον Yul Brynner...



Αλλα κι ενα άλλο διαμάντι την συνομοταξίας των musical, και της rock opera...το Jesus Christ Superstar!!


Την ιδια εποχή ο Bob Dylan, έγραφε τη μουσική για την ταινία western Pat Garret and Billy the Kid στην οποία μάλιστα έπαιζε ως πλανόδιος μουσικός...


Ακολουθώ μια χαλαρή χρονολογική σειρά και πάμε στο tommy! Η ιστορία ενός τυφλού, κουφού και μουγκού παιδιού, του Tommy  ο οποίος όμως παίζει pinball, και ειναι και ο καλύτερος... Pinball wizard! Στο ρόλο του Tommy o Rofer Daltrey η μουσική των Who και στις εκτελέσεις των τραγουδιών στην ταινία πολλοί guests όπως ο elton John στο Pinball Wizard και η Tina Turner στο Acid Queen... (καπως τρομακτική, όπως έπρεπε...)


The Acid Queen!
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, και μια ήπειρο μακρύτερα, ο Peter Fonda, ο Dennis Hopper και ο Jack Nicholson πρωταγωνιστούν σε ενα απο τα εικονικά road trip movies ολων των εποχών..αλλη μια ταινια που σημάδεψε τα νιάτα μας (τα δικά μου με καθυστέρηση...χαχαχα!!) Easy rider!! Και ξαφνικά όλοι θέλαμε μια chopper...




Και φτάνουμε στο musical που ίσως μπορει να θεωρηθεί ως αυτό που πραγματικά σημαδεψε την γενιά μας... Pink floyd The Wall! Για μενα ήταν ουσιαστικα η πρώτη ροκ μουσική άκουσα... Hey teacher leave them kids alone!!



Κάτι διαφορετικό τώρα... μια ταινία οχι και τόσο mainstream το Bagdad Cafe, για μια γερμανίδα που καταλήγει να πιασει δουλεια σε μια  απομακρυσμενη καφετέρια στην ερημο Mojave... και αλλαζει τη ζωή όλως όσων συναντά... κι εμενα η μουσικη αυτής της ταινίας έμεινε μαζί μου μια ζωή...


Εχουμε μπει στα 80s και ο Spike Lee εμφανίζεται με ταινίες που αναδεικνύουν την μαύρη κουλτούρα.. όπως το Mo' Better Blues...


Εκεί στα 80s αλλη μια ταινία που σημάδεψε τα νιάτα μας... Blues Brothers...θυμαμαι σαν σημερα τα club της εποχής να παιζουν το Peter Gunn Theme...





Έκαναν μόδα τα rayban Wayfarer γυαλια ηλίου και επανεφεραν στο προσκήνιο το Blues και την soul. O Gim Belushi όμως, ροκ σταρ κωμικός της εποχής που μεσουρανούσε το Saturday Night Live δεν θα αντέξει τις καταχρήσεις και θα μας αφήσει...



Προχωράμε σε μια ταινία που για μενα αφησε εποχή τόσο όσο και οι Blues Brothers...ειναι το The Commitments του Alan Parker...





Το 2000 θα ακολουθήσει  το Blues Brothers 2000, το οποίο κατά τη γνώμη μου δεν θα φτάσει σε ποιότητα και γέλιο το πρώτο αλλά μουσικά είχε ένα απίστευτο καστ... BB king, Eric Clapton και δεκάδες άλλοι, ολοι ενας κι ενας...





Η λίστα είναι ατέλειωτη... η έτσι φαίνεται... Μουσικές ταινίες η ταινίες όπου η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο, υπάρχουν πολλές...

The Legend of 1900, ο θρύλος του 1900 η ο Πιανίστας των Ωκεανών!



Το Moulin Rouge! Ομολογώ πως μεχρι τότε είχα αναπτύξει μια άρνηση ως προς το musical αλλα το είδα και ήταν βέβαια καταπληκτικό... και πολλες άλλες.. περισσοτερα για αυτές και πολύ μουσική απόψε στον Μικρόκοσμο!!






















Τελικά όλες αυτές οι ταινίες έχουν κάτι να δώσουν...δεν ξέρω αν θα ζήσω περισσότερο τώρα που τις είδα, αλλά σίγουρα οι μοσικές τους και οι ιστορίες τους έχουν εμπνεύσει και διευρύνει το μυαλό μας...

Κι εχω να πω και σαν γνήσιος κουκουβάγιος και χαζομπαμπάς πως χαίρομαι πολύ που και τα παιδια μου αγάπησαν το είδος, ειδικα η μικρή μου που ασχολείται χορεύοντας, παίζοντας και τραγουδώντας σε μιούζικαλ εδώ στο νησί μας...

Η Ισαβέλλα,  με το μπουκάλι...

Σάββατο, Δεκεμβρίου 30, 2017

Μια τελευταία ανάρτηση για το 2017 και καμία υπόσχεση για το 2018...

Έχω καιρό να γράψω, συνέχεια το λέω, γιατί προφανώς θα ήθελα να γράφω περισσότερο αλλα η γαμημένη ζωή έχει μια τάση να μου πετάει περισπασμούς κι εγώ μια τάση να "τσιμπάω"...


Οδεύοντας στο τέλος μιας ακόμη χρονιάς... του 2017. Ξεκίνησα το μπλογκ το Φλεβάρη του 2008 οπότε πλησιάζω τα 10 χρόνια, και καθε χρόνο σχεδον έχω γραψει κατι στο τελος του χρόνου...

Μέσα σε αυτά τα σχεδόν 10 χρόνια πέρασα από διάφορες φάσεις, ψάχνοντας νοήματα, έκανα κάποια επανάσταση, έψαξα περισσοτερα νοήματα, αναρωτήθηκα το κυριότερο, συχνά και μέχρι δακρύων γιατί ο κόσμος είναι τόσο άδικος, σκέφτηκα και έλπισα ότι θα μπορούσα να τον αλλάξω, περνώντας μια περίοδο αμφισβήτησης που κατά περίεργο τρόπο δεν περασα στην εφηβεία μου και την πέρασα μετά τα 40... εκτός κι αν ήταν κάποιο από τα πολλαπλά μου mid life crisis...



Η χρονιά που πέρασε. Τι να πουμε για αυτήν? Είναι που η επικαιρότητα πια περνάει σαν αστραπή με τα θέματα να θάβονται κάτω από ένα καταρράκτη, ένα χείμαρρο "νέων" που τροφοδοτείται από μια συνεχή "βροχή" γεγονότων...  και καταντάει δύσκολο να θυμηθει κανεις. ετσι σε μια καταγραφή πρόχειρη, τα θέματα που ξεχωρίζουν λόγω κάποιας μεγαλύτερης σημασίας... κι άλλωστε τελικά τι ειναι σημαντικό? Για τον καθένα ίσως κάτι διαφορετικό.



Παρόλα αυτά θέλω να καταπιαστώ με ένα που τουλάχιστον έχει απασχολήσει τον τύπο και τα μηντια μήνες τώρα, κι είναι αυτό που ξεκίνησε ως το σκάνδαλο του Harvey Weinstein. Ο Harvey, για όσους δεν τον έχουν υπόψιν τους είναι μεγαλοπαραγωγός του Χολυγουντ, ιδιοκτήτης μαζί με τον αδερφό του της Miramax, η οποία έκανε μεγάλες επιτυχίες με ταινίες όπως το Σεξ, ψεμματα και βιντεοταινίες και Pulp Fiction και γενικότερα ο άνθρωπος που βοήθησε να μπουν στον mainstream κινηματογράφο ταινίες του λεγόμενου ανεξάρτητου κινηματογράφου, άρα και πιο ποιοτικές.

Ο Χάρβευ όμως είχε και μια σκοτεινή πλευρά, όπως αποκαλύφτηκε το φθινόπωρο του 2017. Ως μεγαλοπαραγωγός και πετυχημένος, άρα και ισχυρός άντρας, χρησιμοποιούσε τη δύναμη του αυτή για να κάνει τις γυναίκες ηθοποιούς που πρωταγωνιστούσαν η δούλευαν στις ταινίες του και στις επιχειρήσεις του να δέχονται τις σεξουαλικές ορέξεις του με τη βια. Η, αρχικά μια, καταγγελία ώθησε κι αλλες γυναίκες να μιλήσουν και έχουν ήδη ξεπεράσει τις 80... Ο Χαρβευ εκδιώχτηκε από την ιδια του την εταιρια όπως επίσης κι από την Ακαδημία κινηματογράφου που ήταν μέλος.

Πιο σημαντικά όμως, τα γεγονότα αυτά υπήρξαν έναυσμα μια σειράς καταγγελιών για παρόμοιες συμπεριφορές εναντίον πολλών ισχυρών του κόσμου των μηντια αλλα και όχι μόνον...
Το "φαινόμενο" αυτό μάλιστα ήδη πήρε όνομα από αυτόν που το "ξεκίνησε" και λέγεται The Weinstein Effect...



Βέβαια υπάρχει και μια άλλη όψη όπως σε κάθε θέμα, τίποτα δεν είναι μαύρο άσπρο.. το υπερβολικό political correctness, το που τραβάει κανείς μια γραμμή ανάμεσα στο φλερτ και το "πέσιμο" που χρησιμοποιει θέσεις ισχύος...αλλά το γεγονός παραμένει πως υπάρχουν πολλοί που εκεί έξω που έχουν αυτό το "ξέρεις-ποιος-ειμαι-γω" attitude και το εκφράζουν με καθε ευκαιρία... Θυμηθείτε και πριν μερικα χρόνια τον Ντομινικ Στρος Καν...



Θα ήταν πράγματι κρίμα όμως όλο αυτό να έχει σαν αποτέλεσμα να φοβόμαστε να εκφράσουμε σε μια γυναίκα πόσο όμορφη είναι, η πόσο επιθυμητή...

Διάβασα πρόσφατα μια καταγγελία κατά του Χαρβευ από την Salma Hayek, η οποία ήταν αρκετά συγκινητική αλλά και έδωσε μια άλλη αποψη του θέματος...

Και μου δημιουργήθηκε μια "ελπίδα" πως όλο αυτό θα μπορούσε να ξεκινήσει κάτι που θα μπορουσε να φέρει μια μεγάλη αλλαγή στον κόσμο.

Γιατί όλο αυτό είναι ουσιαστικά ένας αγώνας κατά της καταπίεσης, και του φασισμού...

Ο άντρας που δεν θα σεβαστεί μια γυναίκα και θα επιβάλλει τις ορέξεις του σε αυτήν με οποιονδήποτε τρόπο, είναι αυτός που θα κανει το ίδιο και σε οποιονδήποτε άνθρωπο. Αυτός που δεν μπορεί να σεβαστει μια γυναίκα, δεν μπορει να σεβαστεί και έναν φτωχό, έναν αδύναμο, έναν μαύρο, έναν μετανάστη...

Και είναι νομίζω το πιο ξεκαθαρο δείγμα του ότι αυτές οι συμπεριφορές έχουν πολλές προεκτάσεις σε τρόπους σκέψης και στάσεις "ζωής" που βρίσκουν εμένα αλλά και πολλούς ανθρώπους που ξέρω, κάθετα αντίθετους. Σωβινισμός, ανδροκρατία, machismo, φασισμός... είναι όλα όψεις του ίδιου απαίσιου νομίσματος.



Μέχρι τώρα η "μάχη" ενάντια σε όλα αυτά έχει υπάρξει άνιση.. κάτι η αδιαφορία, κάτι το γεγονός πως τελικα συχνα φαινεται πως οι μαλάκες είναι απλά περισσότεροι, για τον απλό λόγο ότι είναι πιο εύκολο να είσαι μαλάκας, η μαχη ενάντια σε όλα αυτά δεν πάει καλά... Κι αν διαβάσουμε και λίγο Τομ Ρόμπινς αλλά και ιστορία, θα δούμε πως η μάχη αυτή μεταξύ του "αρσενικού" και του "θηλυκού" έχει αιώνες που κρατεί...

ίσως όμως να ήρθε η στιγμή να ξεκινήσει μια προσπάθεια η οποία έχει να έχει πίσω της τουλάχιστον τον μισό πλυθησμό... αν και σίγουρα είναι περισσότεροι αυτοί που θα μπορουσαν να την υποστηρίξουν... γιατί δεν είναι μόνο οι γυναίκες του κόσμου που είναι καταπιεσμένες... είναι πολλοί... είναι οι περισσότεροι... χρειάζεται ένα πιο μαζικό ξύπνημα... μήπως είναι η ώρα της Γυναίκας (με το Γάμμα Κεφαλαίο...) να ξυπνήσει...και να σώσει τον κόσμο?






ΥΓ. Ξέρω πως το αθράκι μου έχει μια παιδική αφέλεια, και αγγίζει ίσως κάπως επιδερμικά θέματα τα οποία βασανίζουν την ανθρωπότητα αιώνια...

Συγχωρήστε του αυτη την αφέλεια, όπως θα ην συγχωρούσατε σε ενα παιδι. Γιατί μέσα μου υπάρχει κι ένα παιδί και μια γυναίκα, κι ένας άντρας.  και προσπαθω να τους δινω την ευκαιρια να εκφραστουν καθε τόσο...